Şimdi olay şu ki, her zamanki gibi eve dönmek için minübüse bindim, yanımda da arkadaşım.. Derken baktım 'o' da minübüse bindi. O' nun kim olduğunu sorucaksınız doğal olarak, onu da şöyle anlatiyim.. Oturuyoruz öyle lak lak falan derken bir kız geldi yanıma, ' abim bu mektubu sana gönderdi' dedi, elime pembe bir zarf sıkıştırdı. Evet adam üşenmemiş gitmiş bir de minik pembe zarfla kağıtta almış.. Vay amk derken açtım kağıdı şöyle bir yazı: ' Ben Yavuz, aramanı bekliyorum pişman olmiycaksın 05*********' Bir kağıda baktım, bir kıza baktım, bir etrafımdakilere baktım, onlar bana baktı falan saçma sapan bir an yaşadık derken kağıdı geri verdim, al bunu geri götür dedim ve gönderdim.. Bir iki dalga geçtikten sonra bizim için konu orda kapanmıştı , ama başkaları için öyle değilmiş meğer...Konu unutulmuş bambaşka geyikler dönüyordu ki birden biri geldi ve karşıma dikildi sap gibi.. Ben anlamsız bakışlar atarken bana ' Neden böyle yaptın?' dedi, ama bildiğin trip atar şekilde.. ' Pardon? ' dedim, 'numaramı neden geri gönderdin?' dedi.. Öyle afallamışım ki cevap falan hak getire, yanımdakilerin onu kovmasıyla kendime geldim.. İşte bu neyin kafasını yaşadığı belli olmayan adam 'o' oluyor canlarım benim...
Neyse dediğim gibi bir baktım o da minübüse bindi.. Arkadaşımla birbirimize baktık ama sonra olabilir diye düşündük, bu araba bi bizim eve gitmiyo sonuçta dimi?. Biz tıngır mıngır giderken arkadaşım evine geldi ve indi haliyle, arkaya döndüm bi baktım o hala orda.. Belki de buralarda oturuyordur dedim döndüm derken ben de indim.. Evet tahmin ettiğiniz gibi o da inmişti ki aslında beni takip ettiğini ozaman anladım. Hassiktir 2 dk sonra evde olucam ve evimi öğrenicek diyerekten başka sokaklara daldım, it herif hala peşimde.. Oraya git buraya git kurtulamıyorum anasını satiyim.. En sonunda baktım olacak gibi değil bir arkadaşımı aradım, döndüm adamın karşısına dikildim, polisi aradığımı eğer siktirip gitmezse polisi çağıracağımı söyledim derken adam gitti ve rahat bir nefes alabildim.. Ama gerçekten gecenin bir vakti böyle bir tecrübe hiç hoş olmuyo kızlar benden söylemesi..
Gariplikler burada bitti sanmayın tabi ki, olayın içinde ben varım lütfen! Aradığım arkadaşım ne olduğunu sordu, ben de anlattım haliyle bi yandan da korkarak.. Kendimce konuyu kapattım ve evime gidip yattım..
Sabah kalktığımda garip şekilde insanların bana mesaj gönderdiğini gördüm.. Dalga geçenler, merakla soranlar falan derken olabilir dedim ağızdan ağıza yayılmıştır normal.. Bu gün devamlı gittiğimiz cafeye gittiğimde anladım olayın vehametini.. Cafe sahiplerini geçtim artık hadi onlar baya tanıdık artık da orda çalışan garsonlardan birinin de gelip bana ' ya kim bu Yavuz dün seni takip etmiş? ' demesiyle benim anlam veremeyen bön bakışlarımı ona göndermem çok da garip değildir heralde.. Öyle bir bakakaldım çocuğa ki çocuk da yanlış bişey mi sordum bakışını gönderdi bana, ben anladım..
Meğer ben o sevgili arkadaşımı arayıp olayı anlattıktan sonra saolsun o da cafedekileri, o da yetmemiş yanındaki yöresindeki esnafları, oradaki arkadaşları seferber etmiş 'kim bu Yavuz' diye. Resmen adamın robot resmini çizip 'ARANIYOR' afişleriyle asmadıkları kalmış sokakta.. Ah canım tamam çok güzel etmişsin de bu kadar da afişe etmeye gerek yoktu ki be annem.. Olayın iyi yönleri de var tabi ki.. Mesela adam artık oralara yaklaşamaz, hatta Yavuz ismindeki herkes zanlı şuanda dikkat yani! E bir de benim götüm de azcık kalktı tabi ister istemez, kıçı kırık Büşradan, takip edilen ve bu yüzden ortalığın velveleye verildiği bir hatun olduk haliyle lütfen yani.. Ah be Yavuz, peşimden geldin de noldu başın göğemi erdi bilmiyorum ama bak nelere sebep oldun sapık hayranım benim.. He bir de ağzımıza dolanmayı da başardın tabi:
' O değil de abi kim bu Yavuz ya! '
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder